Dlaczego Japonia? Dlatego, że jest to kraj pisma: z wszystkich krajów, które dane było poznać autorowi, Japonia jest tym, w którym praca znaku najbliższa jest jego przekonaniom, jego fantazmatom, lub, ujmując to inaczej, najdalsza jest od odrazy, niechęci i odrzucenia, jakie wzbudza w nim zachodnia
Wybór pism dotyczący literatury, krytyki, semiotyki, stylu w literaturze i pokrewnych dziedzin .
„Stopień zero pisania” był debiutem książkowym (1953) francuskiego pisarza i semiologa Rolanda Barthes’a (1915–1980), ale stanowi do dziś jeden z fundamentów współczesnej humanistyki. Autor datuje początek literatury jako „przedmiotu” na połowę XIX wieku, kiedy to pisarstwo, wcześniej służące
Fragmenty…, odniosły po ukazaniu się w 1977 roku niezwykły sukces rynkowy. Niezwykły i zaskakujący, bo to zakorzenione i w semiologii, i w literaturze dzieło profesora Collège de France Rolanda Barthes’a (1915–1980) stanowi niejakie wyzwanie wobec intelektu czytelnika. Zarazem jednak urzeknie go
Światło obrazu to opowieść o szaleństwie współczesnego społeczeństwa pochłoniętego konsumowaniem obrazów, zapoznającego Pragnienie bezpośrednie i zadawalającego się jego namiastką.: światłem fotografii, uniwersalizującym i pozbawionym zróżnicowania, zaniedbującym zdarzenia peryferyjne i
Mitologie, jedna z pierwszych książek (1957) autora, tropią "mity codzienności", jakie ("mieszczańska", tj. osadzona w kulturze) społeczność nieustannie produkuje, świat bowiem "jest nieskończenie wyzywający". Wszystko "obraca się w mit" w specyficznym sensie tego pojęcia. Dla Barthes`a mit nie
Wśród najwybitniejszych umysłów XX wieku Roland Barthes zajmuje miejsce szczególne. Porzucał kolejne teorie i koncepcje, zanim inni zdążyli się z nimi na dobre zapoznać. Z semiotyka i strukturalisty stał się w ostatnich latach życia piewcą „przyjemności tekstu” oraz „dyskursu miłosnego”. Roland
"S/Z raz jeszcze dowodzi, że Roland Barthes to najbardziej pomysłowy...i najinteligentniejszy współczesny badacz literatury." Susan Sontage "Esej Barthesa to najbardziej użyteczna, najbardziej wnikliwa i najbardziej przekonująca książka, jaką kiedykolwiek udało mi się przeczytać o tym, dlaczego w
Nieprzetłumaczony dotąd na język polski, ostatni tekst Rolanda Barthes’a, który we Francji i Włoszech stał się intelektualnym i artystycznym wydarzeniem. To bardzo sugestywny zapis żałoby, w jakiej pogrążył sie autor po śmierci swojej matki, z którą łączyła go głęboka, symbiotyczna relacja.
